Onze kunstenaars geven vorm aan wat soms moeilijk in woorden te vatten is.

Charlotte Grandgaignage onderzoekt in haar artistieke praktijk thema's als rouw, vergankelijkheid en de angst voor de dood. In haar recente inkttekeningen van bloemen onderzoekt ze de verbondenheid tussen schoonheid en verval, en de symbolische betekenis van bloemen in rituelen van afscheid. Ook in haar installaties en assemblages gebruikt ze herkenbare objecten en organische elementen om ruimte te maken voor herinnering en persoonlijke ervaringen van verlies.

Saad Jalal is een Marokkaanse cartoonist en striptekenaar met meer dan twintig jaar ervaring. In januari 2026 verloor hij zijn zesjarige zoon als gevolg van complicaties door een craniopharyngioma. Dit verlies heeft zijn leven en zijn werk diep getekend. In zijn tekeningen vertaalt hij persoonlijke pijn naar beelden over rouw, veerkracht en de helende kracht van kunst.

Inge Huysmans en Kim Aertbeliën zijn twee scenografen in wording (derde jaar Scenografie, KASKA DKO Antwerpen). Samen ontwikkelen ze Antigone, een artistieke praktijk waarin ze onderzoeken hoe scenografie herinneringen aan afwezige personen ruimtelijk en tastbaar kan maken. Vanuit gesprekken, verhalen en persoonlijke objecten creëren ze scenografische portretten van wat afwezig is, maar blijft voortleven.


Solmaz Niazi (1981, Iran) is een Iraans-Belgische beeldend kunstenaar. Haar artistieke praktijk beweegt zich tussen installatie, sculptuur en performance. Persoonlijke ervaringen, herinnering en verlies vormen vaak het vertrekpunt van haar werk, maar worden in het maakproces omgezet in ruimtelijke en fysieke ervaringen die verder gaan dan het persoonlijke verhaal.
Solmaz werkt met licht, reflectie, water, glas, beweging en de aanwezigheid van het lichaam. Ze creëert veranderlijke situaties waarin de positie en beweging van de toeschouwer mee bepalen hoe het werk wordt ervaren. Thema's als aanwezigheid en afwezigheid, tijd, transformatie en de spanning tussen kwetsbaarheid en structuur lopen als terugkerende lijnen door haar praktijk.

Miles Fishler werkt voornamelijk als fotograaf en heeft daarnaast ook een sterke interesse in co-creatie en het samenbrengen van mensen rond thema's zoals de dood, verlies en herinnering. Door op speelse wijze te werken met fotografie, beweging, muziek, gesprekken, rituelen, ... zoekt die manieren om het onuitgesprokene bespreekbaar en voelbaar te maken. Daarbij staat de kracht van gedeelde ervaringen en de verbinding tussen mensen centraal.