Lou De Ruyck is performance- en beeldend kunstenaar en onderzoekt in haar werk thema's als verlies, identiteit en menselijke relaties. Haar project vertrekt vanuit een gevoel van gemis en de behoefte om te communiceren met wat afwezig is. Wat begon met het schrijven van brieven als een poging om los te laten, groeide uit tot een zoektocht naar andere manieren om in contact te blijven met wat of wie verdwenen is. Vanuit herinneringen zoekt ze fysieke plaatsen op en vertaalt ze deze naar tekeningen.

William Finken is fotograaf, geboren in Congo en momenteel werkzaam in Brussel en vertrekt in zijn werk vanuit verlies, herinnering en de verhalen die we met ons meedragen. In Sweet Revenge wordt het verlies onderzocht van een broer die nooit heeft kunnen bestaan: het gemis, maar ook de schuld en schaamte die hiermee verbonden zijn. Via portretten, stillevens en observaties wordt gezocht naar een manier om deze emoties te verwerken en tegelijk te verbeelden wat had kunnen zijn.

Lidewij Deroo haar praktijk bevindt zich op het snijvlak van architectuur, scenografie, grafisch ontwerp en film, met bijzondere aandacht voor ruimtes en momenten van transitie. In haar werk onderzoekt ze hoe we afscheid kunnen nemen van plekken, objecten en wat vertrouwd is.

Mila Slangen studeert af als master Grafiek en Tekenkunst aan LUCA School of Arts in Gent. In haar werk onderzoekt ze de relatie tussen beeld, herinnering en verlies. De voorbije jaren vormde het overlijden van haar grootouders een belangrijk vertrekpunt. Aan de hand van houtskooltekeningen brengt ze beelden uit films, jeugdherinneringen en haar eigen archief samen tot nieuwe beeldverhalen. Het tekenen werd zo een onderdeel van haar rouwproces en een poging om herinneringen in de tijd vast te houden.

Annemie Lathouwers onderzoekt als architect en keramiste de relatie tussen objecten, ruimte en de mens, met rouw en afscheid als belangrijke vertrekpunten. Vanuit haar eigen ervaringen met verlies zoekt ze naar vormen die troost, nabijheid en verbinding kunnen bieden.

Ietje Visser is schooldirecteur en volgt vanuit een persoonlijke passie de opleiding Fotografie aan het DKO. Sinds het overlijden van haar man onderzoekt ze via fotografie hoe rouw, verlies en pijn in beelden kunnen worden gevangen. Ze schreef haar familieverhaal en vertaalt dit sindsdien naar een reeks persoonlijke foto's, die ze wil bundelen in een boek. Ook het proces van het ouder worden en verdwijnen van haar vader vormt een belangrijk onderdeel van haar werk. Vanuit haar ervaring als nabije getuige van verlies zoekt ze naar een beeldtaal voor wat ze omschrijft als 'levende rouw'.