Sofie Hanegreefs is documentairemaker en kunstenaar. Thema's als dood, rouw en transformatie lopen als een rode draad door haar werk, geworteld in een diep persoonlijke ervaring.
Ze onderzoekt wat verlies en verandering in beweging brengen, en welke nieuw perspectief daardoor kan ontstaan.
De Japanse Kintsugi-filosofie vormt een belangrijke inspiratiebron. De breuk is niet iets dat verborgen moet worden, maar een onderdeel van een nieuw geheel. Het is een manier van kijken die ruimte laat voor kwetsbaarheid, een ander perspectief en de schoonheid van het onvolmaakte.
Haar artistieke praktijk beweegt zich tussen film, (audiovisuele) installaties, performance en participatieve projecten. Steeds zoekt ze naar ruimte voor ontmoeting en verbinding. Met haar werk wil ze raken, verwonderen en iets in beweging brengen.

Christine Verheyden is een multidisciplinair kunstenaar, actrice en archeoloog.
Ze gaat op zoek naar hoe ze zich kan verhouden tot de donkere kanten van het leven, rouw, verdriet, de dood, zonder hierover te oordelen. Ze gaat de confrontatie niet uit de weg en tracht altijd om een zo oprecht mogelijke relatie te creëren met haar publiek.
Zonder schaamte geeft ze de toeschouwer een inkijk in haar personages.
De connectie tussen Archeologie en Acteren onderzoekt ze met "To Act in Art with Active Art".
Voor haar zit de connectie in de storytelling, energie en het gebruik van rituelen.
Centraal staan de titel van het werk, de werkmethode en het materiaal.
Ze creëerde haar beeldende kunstpraktijk "the Art of Disappearance" als antwoord op haar onderzoeksvraag:
"Hoe van kwetsbaarheid een kracht maken?"
Het materiaal en verhaal staan telkens ten dienste van het kunstwerk.
De werken krijgen vorm in individuele performances, film, fotografie, sculptuur....
Het gebruik van ruimte en de aanwezige details in haar beeldtaal nodigen de toeschouwer uit om hun aandacht naar het hier en nu te richten.

Maïté Baillieul is een multidisciplinair kunstenaar, filmmaker en beeldend therapeut. Haar praktijk omvat tekenen, schrijven, schilderen, fotografie, film, video en installatie en beweegt zich tussen het tastbare en het onbenoembare, het onbewuste en het spirituele. Thema's als dood, rouw, liefde, tijd, leegte, verlies, sterfelijkheid, (psychische) kwetsbaarheid en verlangen keren daarin terug. Ze benadert deze thema's op een filosofische en poëtische manier, op het snijvlak van het intieme, persoonlijke en maatschappelijk-politieke. Naast haar autonome praktijk ontwikkelt ze artistieke trajecten in bijzondere (zorg)contexten, waarin film een gedeelde ruimte wordt voor aandacht, ontmoeting, onderzoek en reflectie. Ze onderzoekt hoe film ons via de zintuiglijke ervaring van filmtijd kan herinneren aan onze eigen sterfelijkheid, en hoe film en camera opnieuw ruimte kunnen geven aan existentiële thema's, in het bijzonder aan de dood. Ze is deeltijds docent aan LUCA School of Arts.